Suriname

Suriname

Na al die weken dat ik hier zit, heb ik eigenlijk nog nooit echt beschreven hoe het land er uit ziet en wat ik er nu van vind.

Suriname is een heel mooi land. Er is een super mooie natuur met veel verschillende dieren. Echt geweldig.

Maar daar in tegen zijn de steden echt smerig. Als je vanaf de zanderij ( het vliegveld) richting Paramaribo rijd, zie je het schone gebied steeds meer veranderen in een smerige boel.

Mensen gooien hun afval zo op straat en het begrip vuilniston/ otto kennen ze hier ook niet.

Er staan bij sommige mensen een soort ijzeren rek voor de deur waar vuilniszakken in gedaan kunnen worden. Alleen weten de vele straathonden deze bakken ook te vinden met als gevolg dat wij al meerdere malen onze vuilnis van de straat af hebben kunnen rapen.

Maar mocht je niet zo’n bak hebben, dan gooi je het toch gewoon aan de overkant van de weg in een sloot. Ben jij er mooi van af.

Ook het verkeer in Suriname is een apart verhaal. Er zijn namelijk geen verkeersregels. Naja eigenlijk zijn die er wel maar niemand weet precies wat ze zijn en daardoor houden de mensen die ze kennen zich er ook niet aan.

Snelheid, uhm… ik heb haast dus dan is de snelheid vandaag 80 binnen in de stad.

Ook heeft de auto altijd gelijk. Als fietser moet je hier dus goed oppassen. Ook was het aan het begin erg wennen dat je hier aan de andere kant moet fietsen wat als gevolg had dat ik regelmatig de bocht zo nam dat ik aan de rechterkant van de straat uit kwam en een hysterische Surinamer naar mij riep dat ik verkeerd was.

Paramaribo bestaat voor mijn gevoel ook uit bijna alleen maar eenrichtingsverkeer. Wat al voor de nodige verwaal momenten heeft gezorgd.

En dan heb je nog de toeter die op de auto’s. In Nederland toeter je naar iemand als waarschuwing. Nou hier is de toeter een multifunctioneel ding.

Een toeter gebruik je namelijk om veel verschillende signalen door te geven, namelijk:

-          pas op!

-          ik denk dat ik in ga halen

-          pas op, ik rij naast je

-          dank je wel dat ik er langs mocht

-          hey een bekende

-          hallo, ik sta te wachten op jullie

-          hey dames op een fiets ( in dit geval mag je ook nog je raampje open doen om iets te roepen, maakt echt niet uit wat)

-          gewoon omdat het leuk is

-          om fietsers de stuipen op het lijf te jagen

-          even testen of die het nog doet

Naar mijn idee wordt er vanaf het moment dat de auto gestart word de tutter in gedrukt en pas weer lost gelaten als de motor weer uit wordt gezet.

Ik het begin ben ik zo vaak geschrokken van het getutter dat ik ook de bermen van Paramaribo aardig ken.

De Surinamers zijn over het algemeen erg vriendelijk. Als je hulp nodig hebt kun je ze gerust om hulp vragen en als ze je snappen willen ze best proberen om je te helpen.

Het is niet altijd even betrouwbaar wat er verteld word en even duidelijk, maar ze proberen het wel.

Maar ik moet wel toegeven dat het vooroordeel wat er bestaat over surinamers det ze lui zijn geen vooroordeel is maar een fijt.

Op mijn stage kan ik met een gerust hart 3 uur weg gaan en als ik terug kom zit nog iedereen netjes op de zelfde plek.

Werken doen ze hier omdat het nodig is. Als je echt niet op hoeft te staan dan doe je dat niet. Dan laat je gewoon lekker de buitenlandse studenten het werk doen zodat ze zelf of lekker door kunnen slapen, bellen of hun haren kunnen vlechten.

Ook worden afspraken gewoon niet na gekomen. Zo heb ik officieel elke donderdag een begeleidingsgesprek, maar denk dat ik in de weken dat ik daar nu stage loop er 3 heb gehad. Als ik kom, krijg ik meestal te horen dat ze er niet is. Als ze er wel is wordt mij gevraagd door haar wat ik er kom doen?! Nou volgens mij kom ik voor mijn begeleidingsgesprek. Ohja uhh… Lotte was het toch?

In namen zijn ze hier ook niet erg goed. Vaak wordt ik gewoon zuster pit genoemd. Want dat is mooi makkelijk.

En efficiënt werken kennen ze helemaal niet. Gisteren werd er eindelijk na 3 weken toch doorgepakt en verhuist. Alleen moest alles op dat moment nog ingepakt worden?!

Ook als je hier iets moet noteren bijvoorbeeld een verandering van medicijnen, moet dit op 4 verschillende lijsten ingevuld worden.

Ook houden ze hier van lekker eten. En daar hoor je mij echt niet over klagen.

Ik hou er alleen niet zo van om al warme bami te eten om 8.30 maar dat moeten ze zelf weten.

Onze taxichauffeur beschrijft het dat de surinaamse vrouwen van lekker koken en eten houden en daarom een beetje mollig zijn. Ik zelf zou ze meer omschrijven als dik, maar dat ben ik.

Ook eten ze hier veel rijst, heel veel rijst. De meeste eten zeker 2 keer als het geen 3 keer per dag rijst. Dus als ik thuis ben, hoef ik ook even geen rijst meer.

Maar het eten smaakt mij heerlijk.

De mannen hier zijn na mijn idee stront irritant. Ze roepen je de hele dag na.

Ook al is je huid roze/ rood door de zon, je hoofd helemaal bezweet en je hebt grote kringen onder je oksels en plekken op je rug van het zweet en ruikt je zelf, zelfs dan wordt je nog na geroepen, gefloten en zoengeluiden.

Het liefst word je maxima, poppetje, schatje, vrouw van mijn dromen genoemd. En dit wordt vaak ook al gedaan wanneer je er of geen zin in hebt omdat je net wakker bent of wanneer je er niet op bedacht bent. Zo rijdt dan in eens een auto naast je om heel hardt te toeteren of roept zodat je bijna van je fiets af valt.

Een surinaamse man heeft dan ook vaak naast zijn vrouw meerdere vrouwen en dit is ook bekend.

Het weer is hier buiten de regenbuien om vaak lekker warm. Soms ook zo warm dat je niet voor uit te branden bent en op de weg terug bijna van de fiets af glijd omdat je zo bezweet bent. Maar als er regen valt, dan valt er ook echt wat.

De straten staan dan echt helemaal onder water.

Dan sta je echt vol verrassingen aangezien de wegen hier zo slecht zijn en vol met gaten zitten waardoor je soms met je fiets in een kuil verdwijnt. Maar dat mag de pret niet drukken.

Het leven is hier erg relaxt en vermaak mij dan ook prima. De tijd vliegt voorbij.

Over 3 weekjes vlieg ik al weer naar huis.

Tot snel!

Liefs Lot